As mellores historias do Burgo, en Culleredo

Este foi uns dos últimos actos do pasado curso 2017-2018. Tratábase de escoller as mellores historias escritas durante a época de Ismaíl no CEIP Isaac Díaz Pardo (O Burgo, Culleredo). Despois de ler todos os contos que aparecían ata ese momento neste sitio, neste blog, cada neno e cada nena fixo a súa propia selección. A continuación, e da mesma maneira que fixéramos antes coas historias de Malpica, votaron libremente…

E así quedou a listaxe das mellores historias do lugar que tanto amamos, O Burgo, no concello de Culleredo:

• 2004-2005: O trasno dixital; de Lourdes Blanco.
• 2005-2007: Ismaíl e Drago; de Vanesa Bouzas.
• 2007-2009: O país dos xigantes; de Andrea Gómez, David Canedo e Sergio Aller.
• 2009-2011: Ismaíl y Brais, el ladrón; de Brais Ramos.
• 2011-2013: Los primos de Ismaíl; de Salvador Porto.
• 2013-2015: O Mundo Gominola; de Matías Orosa, Sara Vázquez, Daniela Louzao e Xabier González.
• 2015-2017: ¿Qué sería del blog de Ismaíl sin él?; de Carmen Porto.
• 2017-2018: Roxy y los unicornios; de Abel García, Lara Martínez, Ada Raposo, Sheila Calvo e Ana de Jesús.

As mellores historias de Malpica

Empezamos a escoller as mellores historias que aparecen neste sitio. Houbo que ler con atención e despois elixir os mellores contos, segundo a opinión de cada un. A continuación, na aula votouse libremente para saber que historia recibía máis votos.

Con aquelas que foron imaxinadas e escritas en Malpica de Bergantiños, no CEIP Milladoiro, o resultado foi o seguinte…

• 1996-1997: O pobre Ismaíl; de Vanesa Medín.
• 1997-1999: Ismaíl e o encerado máxico; de Beatriz Calvo.
• 1999-2001: As aventuras do coello e o trasno; de Mónica Loureiro.
• 2001-2003: Ismaíl é amigo de Harry Potter; de Carina Quiroga.
• 2003-2004: Ismaíl, o gran aventureiro; de Javier Pérez.

O noso tesouro

O mellor tesouro non é o que está formado só por moedas de ouro e de prata. E Ismaíl, o noso líder diminuto, ben o sabe porque el é o gardián do noso tesouro. O gran escritor galego Álvaro Cunqueiro explicouno con palabras fermosas: talvez Ismaíl, como os seres máxicos, garda a nosa intelixencia, que é a maior riqueza que posuímos como humanos…

As historias de Ismaíl

Como xa expliquei noutro post, xa pasaron 20 anos desde a aparición de Ismaíl. Hoxe quero lembrar como empezou todo, pois ao final regresou á súa aula, aínda que non sabemos por canto tempo.

• No ano 1997, en Malpica de Bergantiños, unha boa porteira de fútbol que se chamaba Vanesa Medín escribiu o conto O pobre Ismaíl. Ninguén coñecía esa historia, nin o mestre, e foi unha sorpresa incrible o seu descubrimento. Así comezou o que pasou despois.
• Entre os anos 1998 e 2001, outros nenos e nenas adiviñaron máis historias novas. Por esa razón, a vida de Ismaíl empezou a ser coñecida e valorada en moitos lugares, desde Santiago ata Barcelona e Madrid.
• Durante os anos 2002 e 2004 seguiron aparecendo outras historias e máis misterios. Por exemplo, chegou a Internet e Ismaíl tivo a súa propia páxina web para estar tamén nese mundo virtual.
• A partir do ano 2005, Ismaíl coñeceu o noso colexio, na Ría do Burgo (Culleredo), xa que tivera que abandonar as terras de Malpica. As súas historias continuaron e a súa web seguiu medrando ata o ano 2008, máis ou menos. Foi a época de Ismaíl e Drago, a famosa historia de Vanesa Bouzas.
• Desde o ano 2009 ata a actualidade, as cousas cambiaron coa aparición dos blogs. Como sabes, o seu, Escola de Ismaíl, acadou a quinta edición. Con todos eles aumentou o número de contos e de aventuras, de visitas e de comentarios, que case chegaron a ser interminables.
• Por iso, este sitio, que se chama O dragón e o Caldeiro Máxico, intenta recoller as aventuras que os seus amigos e amigas foron descubrindo en forma de novos contos. E Drago é o seu gardián.
• Para rematar, esta entrada ou post trae un desafío para os valentes que non teñan medo ás historias… Serás capaz de contarnos algo novo de Ismaíl que aínda non estea descuberto? Xoga e inténtao…

Despois de vinte anos

Despois de vinte anos, o certo é que as historias non están acabadas nin foron totalmente contadas...

Así, no curso 2014-2015 Ismaíl explorou os contos milenarios da Ruta da Seda, desde Asia Central ata Galicia. E durante o curso 2016-2017 realizou a viaxe en sentido contrario, é dicir, desde os contos populares do noso mundo ata Saidabad, a súa aldea perdida, no afastado centro de Asia.

Por iso, agora non está na súa aula pois aínda non regresou, porque as viaxes tamén cansan e el xa ten moitos anos. A pesar de todo, creo que non se sinte demasiado feliz desta maneira, separado de nós e sen vivir nun blog como fixo sempre desde que chegou ao CEIP Isaac Díaz Pardo.

Estou seguro de que algún día Ismaíl volverá. E como non o dubido, hai que estar preparado. A súa ausencia impediu que houbese un blog novo desde o principio deste curso 2017-2018, pero xa temos unha solución. Este sitio, O dragón e o Caldeiro Máxico, tamén será un blog provisional de aula durante o tempo que el o necesite, a partir do día no que decida regresar.  

Ismaíl, agardámosche!

Entre dous mundos

Era o ano 1996, hai xa tempo. Ninguén sabe moi ben como ocorreu nin a explicación da súa chegada, pero unha vez apareceu no mundo dun colexio de Malpica de Bergantiños un personaxe chamado Ismaíl. Desde a primeira historia, a forza da súa presenza chegou a ser tan importante que se integrou sen moitas dificultades nos distintos ambientes de aula aos que accedía.

Unha boa parte de todo isto xa foi contado antes en certo libro, e recoñecido tamén de formas diversas. Pero nunca se recolleran nun mesmo sitio todas as historias, pequenas ou grandes, que se escribiron sobre este ser diminuto, en colaboración ou individualmente. Este é o proxecto que intentaremos resolver aquí, no mundo dun colexio de Culleredo: xuntar e contar o que, nestes case vinte anos, un montón de nenos e de nenas foron capaces de imaxinar e compartir.

Un afamado profesor americano (Howard Gardner) dixo que, na educación, aquelas experiencias que non teñen impacto emocional tampouco posúen atractivo. E son esquecidas con rapidez, sen deixar ningunha clase de pegada ou algunha sinxela representación mental. Creo que con Ismaíl, neses dous mundos, sempre sucedeu o contrario…

NOTA: Esta imaxe é un fragmento dun debuxo que foi coloreado dixitalmente por María Pardo (2012), a partir dun traballo orixinal de Carolina González (2007).